Proste kwiaty z papieru dla dzieci obejmują cztery techniki uszeregowane od najłatwiejszej do najbardziej wymagającej precyzji. Kwiat z odciśniętej dłoni nie wymaga cięcia po krzywej i pasuje już trzylatkom, podczas gdy kwiat spiralny wymaga kontrolowanego cięcia po zwężającej się linii i sprawdza się dopiero od siódmego roku życia.
Materiały do papierowych kwiatów
Proste kwiaty z papieru z dzieckiem wymagają zaledwie kilku podstawowych materiałów: papieru kolorowego lub bibuły, nożyczek, kleja i cienkiego patyczka na łodygę. Reszta – szablony, taśma klejąca czy dodatki dekoracyjne – to elementy, które ułatwiają pracę, ale nie są niezbędne do wykonania pierwszego kwiatu.
- papier kolorowy lub bibuła – podstawa płatków i liści
- nożyczki dziecięce z zaokrągloną końcówką
- klej w sztyfcie lub klej biały
- patyczek do szaszłyków lub słomka – jako łodyga
- szablon w postaci koła lub serca – opcjonalnie, do odrysowania kształtu
- taśma klejąca dwustronna (przy mocowaniu na kartce)
Proste kwiaty z papieru należą do najczęściej wybieranych prac plastycznych dla dzieci, bo wymagają niewielkiego budżetu i krótkiego czasu przygotowania. Do jednego kwiatu wystarczy zwykle jeden arkusz formatu A4, podzielony na mniejsze kawałki, a klej w sztyfcie trzyma równie mocno jak klej biały przy lekkich warstwach papieru.
Proste kwiaty z papieru krok po kroku
Kwiat z odciśniętej dłoni, kwiat harmonijkowy, kwiat z kółek i kwiat spiralny. Każdy z nich prowadzi do innego efektu wizualnego, ale wszystkie opierają się na tych samych materiałach.
Kwiat z odciśniętej dłoni
Kwiat z odciśniętej dłoni to technika, w której odrys lub odbicie dłoni w farbie staje się płatkiem. Jest to najłatwiejsza metod i nadaje się już dla trzylatków, bo nie wymaga cięcia po krzywej.
Do jednego kwiatu potrzeba farby plakatowej w dwóch lub trzech kolorach, arkusza papieru A4 lub A3 jako tła oraz pędzla albo gąbki do nakładania farby na dłoń. Na jeden kwiat wystarcza od czterech do sześciu odrysów dłoni, układanych w okrąg wokół wspólnego środka. Farby na bazie wody są bezpieczne dla dzieci od trzeciego roku życia i łatwo zmywają się z rączek. Do środka kwiatu przydaje się dodatkowo mały krążek papieru w kontrastowym kolorze albo guzik.
Dziecko maluje wewnętrzną stronę dłoni farbą, rozprowadzając ją równomiernie pędzlem lub gąbką, a następnie przykłada dłoń do papieru i dociska palce. Po zdjęciu ręki odcisk pozostaje na papierze jako pojedynczy płatek, a cały proces powtarza się cztero- do sześciokrotnie wokół jednego punktu środkowego. Farbę trzeba nakładać ponownie przed każdym odciskiem, bo pierwsza warstwa szybko wysycha na skórze. Gdy wszystkie odciski wyschną, na środek kwiatu przykleja się krążek papieru lub rysuje kropki flamastrem.
Ta technika ćwiczy koordynację ruchową i uczy dziecko czekania, bo między odciskami trzeba poczekać, aż farba wyschnie na tyle, aby nie rozmazać się przy kolejnym ruchu. To także pierwsza okazja, aby dziecko zobaczyło własną dłoń jako element większej kompozycji.
Kwiat harmonijkowy
Kwiat harmonijkowy powstaje ze złożenia prostokątnego paska papieru w regularną harmonijkę, spiętej pośrodku i rozłożonej w wachlarz z dwóch stron. Ta technika wymaga już równego składania, dlatego pasuje do dzieci od piątego roku życia.
Na jeden kwiat potrzeba dwóch pasków papieru o wymiarach około 10 na 20 centymetrów – jednego na płatki, drugiego, węższego, na listki. Do spięcia środka służy zszywka, kawałek drucika kwiatowego albo zwykła nitka, a wstążka lub sznurek posłuży do zawiązania dekoracyjnej kokardki na łodyżce. Papier o gramaturze do 120 gramów składa się równo i nie pęka na zagięciach. Dwa różne kolory pasków – jeden na płatki, drugi na środek – dają efekt warstwowego kwiatu bez dodatkowych kroków.
Pasek papieru składa się w harmonijkę o szerokości około dwóch centymetrów, zagięcie po zagięciu, aż do wykorzystania całej długości paska. Złożoną harmonijkę spina się dokładnie w połowie długości zszywką lub drucikiem, a następnie rozkłada obie połówki na boki, formując okrągły kwiat. Cały proces zajmuje od dziesięciu do piętnastu minut, licząc czas na złożenie, spięcie i doklejenie łodyżki. Drugi, węższy pasek składa się tą samą metodą i przycina na końcach w szpic, uzyskując parę listków.
Ta technika ćwiczy liczenie, bo dziecko musi rozłożyć harmonijkę symetrycznie po obu stronach spięcia, inaczej kwiat wychodzi krzywy. Kilka kwiatów harmonijkowych w różnych kolorach, spiętych na jednym drucianym stelażu, tworzy szybki bukiet bez dodatkowych materiałów.
Kwiat z kółek
Kwiat z kółek to technika warstwowa, w której kilka papierowych kółek o różnych rozmiarach nakleja się jedno na drugim, od największego do najmniejszego. Efekt przypomina wielopłatkowy kwiat i nadaje się dla dzieci od piątego roku życia.
Na jeden kwiat potrzeba czterech kółek w rozmiarach mniej więcej 8, 6, 4 i 2 centymetry, wyciętych z papieru w tym samym lub w różnych kolorach. Każde kółko dodatkowo naciąga się nożyczkami wzdłuż krawędzi, tworząc płatki – proste nacięcia co centymetr, sięgające do około jednej trzeciej średnicy. Klej w sztyfcie wystarcza do połączenia warstw, ale przy grubszym papierze lepiej trzyma klej biały nałożony punktowo na środek. Cztery kółka w malejących rozmiarach to standard, choć dodanie piątego, najmniejszego, pogłębia efekt głębi.
Każde kółko wycina się osobno, najlepiej korzystając z szablonu – talerzyka, kubka i nakrętki jako prowadnic dla różnych rozmiarów. Po wycięciu na krawędziach robi się nacięcia w kierunku środka, a następnie każde kółko lekko marszczy się, ściskając palcami między nacięciami, aby uzyskać efekt trójwymiarowych płatków. Kółka nakleja się jedno na drugim od największego do najmniejszego, dociskając środek na kilka sekund, aż klej zwiąże warstwy. Całość zajmuje od piętnastu do dwudziestu minut, głównie ze względu na czas wycinania czterech okręgów.
Kwiat spiralny
Kwiat spiralny powstaje z wycięcia linii spiralnej w papierowym kole, a następnie zwinięcia jej od zewnątrz do środka w trójwymiarowy kwiat. To najbardziej wymagająca z czterech technik, bo cięcie po zwężającej się krzywej wymaga kontroli nożyczek.
Wyjściowe koło papieru powinno mieć średnicę około 12-15 centymetrów – mniejsze koło daje krótszą spiralę i mniej wyraźny efekt zwinięcia. Linię spiralną najłatwiej narysować ołówkiem od krawędzi do środka, zachowując odstęp około jednego centymetra między zwojami. Patyczek do szaszłyków lub słomka papierowa posłuży jako łodyga, do której przykleja się środek zwiniętej spirali. Papier dwustronnie kolorowy daje lepszy efekt niż jednostronny, bo krawędzie zwojów są widoczne z obu stron.
Dziecko wycina po narysowanej linii spiralnej od zewnętrznej krawędzi koła w kierunku środka, starając się zachować równą szerokość paska przez cały czas cięcia. Po dotarciu do środka spiralę zwija się, zaczynając od zewnętrznego końca, formując stożkowaty, warstwowy kwiat, a środek przykleja się do wierzchołka patyczka. Cały proces, licząc rysowanie linii, cięcie i zwijanie, zajmuje od dwudziestu do trzydziestu minut. Zbyt szybkie zwijanie rozciąga papier i rozluźnia warstwy, dlatego warto zwijać powoli, dociskając kolejne zwoje kciukiem.
Kilka kwiatów spiralnych w różnych rozmiarach koła daje zestaw o różnej wysokości, dobry do wspólnej kompozycji. Ta technika najlepiej uczy cierpliwości, bo efekt widać dopiero po zwinięciu całej spirali, nie w trakcie cięcia.
Jak ozdobić gotowe kwiaty z papieru?
Gotowe kwiaty z papieru można ozdobić niezależnie od użytej techniki – brokatem, pisakami, naklejkami czy wstążką na łodyżce. Dobór dodatku zależy głównie od wieku dziecka, bo sypki brokat i małe naklejki wymagają nadzoru dorosłego.
- Brokat w kleju, czyli żelu z drobinkami wymieszanymi już w płynnej bazie, jest bezpieczny od trzeciego roku życia, bo nie rozsypuje się i nie unosi w powietrzu.
- Sypki brokat lepiej odłożyć do siódmego roku życia, kiedy dziecko potrafi kontrolować ilość nasypywanego materiału i nie wciąga go do ust czy oczu.
- Pisaki i kredki są najbezpieczniejszym dodatkiem w każdym wieku, bo pozwalają dorysować żyłki na płatkach czy cieniowanie bez ryzyka pobrudzenia większej powierzchni.
- Farby plakatowe działają dobrze na kwiatach z kółek, gdzie płaska powierzchnia płatka daje miejsce na wzory.
- Naklejki w formie kropek, oczek czy gwiazdek nadają się od trzeciego roku życia, o ile mają rozmiar większy niż trzy centymetry i nie stanowią zagrożenia połknięcia.
- Wstążka satynowa zawiązana na łodyżce w kokardkę dobrze wygląda przy kwiatach harmonijkowych i spiralnych, gdzie długi patyczek daje miejsce na dekoracyjny element.
- Cekiny i drobne perełki wymagają nadzoru dorosłego do około szóstego roku życia ze względu na ryzyko połknięcia.
Kontrastowy środek kwiatu – guzik, krążek papieru albo pompon – to najprostszy sposób na dokończenie każdej z czterech technik.- Dekorowanie warto planować przed przyklejeniem ostatniego elementu konstrukcyjnego, na przykład przed spięciem harmonijki, bo płaski pasek papieru łatwiej ozdobić niż już złożony kwiat. Starsze dzieci, od siódmego roku życia, często wolą dorysować własny wzór niż korzystać z gotowych naklejek, co wydłuża pracę, ale daje bardziej indywidualny efekt.
Łączenie dwóch technik dekoracyjnych na jednym kwiecie nie wymaga dodatkowych umiejętności, tylko więcej czasu na wyschnięcie. Podobne zasady dekorowania sprawdzają się też w szerszym zbiorze 100 pomysłów na prace plastyczne, które można wykonać podobnymi technikami.